เราไม่ได้ต้องการใครก็ได้ เพื่อมีใครซักคน

เราไม่ใช่คนที่มีเรื่องความรัก ความสัมพันธ์ให้คิดบ่อยนัก

นี่คงเป็นครั้งแรกๆในชีวิตเลยที่ต้องคิดเรื่องนี้

โดยปกติเราก็จะคิดเวิ่นเว้ออยากมีใครซักคนงู้นงี้ ท่ามกลางหมู่เพื่อนที่มีแฟนกันหมด

(เพราะเราไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะมีใครมาชอบหรือเข้ามาจีบ)

แล้วเราก็เจอคนๆนึง

เราสองคนยังไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่คุยกันแทบทุกวัน

เราสองคนให้ระยะห่างและความเป็นส่วนตัวของอีกฝ่ายมากพอควร

เราไม่มีความอึดอัดหรือต้องแกล้งเป็นคนอื่นเลย

แต่เรามองไม่เห็นเขาในอนาคตของตัวเราเองเลย

(อาจฟังดูเห็นแก่ตัว แต่ก็เราคนเดียวนั่นแหละที่คิดภาพนั้นไม่ออก)

ตอนนี้เรารู้แล้วว่ามันไม่ใช่ใครก็ได้ บางทีแค่เราสองคนเป็นตัวเองได้ ไม่ต้องคอยอึดอัดอาจจะยังไม่พอ

เพราะมันมีเพื่อน ครอบครัว เป้าหมายในชีวิตอีก มันไม่ใช่แค่เวลาที่มีเราแค่สองคนบนโลก

เรื่องความชอบของแต่ละคน  อาหาร ดนตรี หนังที่ชอบ เราสามารถรับฟังและค่อยๆปรับเปลี่ยนกันได้

แต่สิ่งอื่นๆแค่คิดมันก็ยากแล้ว

เราคิดว่า ถ้าเราชอบเขามากพอ คงยอมที่จะปรับเข้าสู่โลกของเขา

แต่วันนี้เรายอมแพ้ทั้งที่ไม่พยายาม ตอนที่ตัดสินใจเป็นความรู้สึกผิดและหนักใจพอควร

เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่ก็นั่นแหละ เราบอกไปแล้ว

และเราคิดว่าจบแบบนี้สวยกว่า